Het hoogtepunt van de lange bootrit is het lekker nietsdoen onder de fel brandende zonnestralen – al ben ik op het zonnedek de enige die in T-shirt en geïmproviseerde korte broek te vinden is. Ik heb er geen idee van of het nu ik is die al te veel in zomerstemming is, of de anderen die nog teveel in winterstemming zijn.

Maar goed, we komen uiteindelijk aan in Kiel waar de prijs voor de trein richting Aarhus veel te hoog ligt. Dus sporen we eerst naar Flensburg, het Noorden van Duitsland, om daar de verschillende mogelijkheden te bekijken. Maar talrijk zijn die niet. Om 5 voor 6 is de eerste trein.

En dus beslissen we om 2u30 om toch iets te slapen. Met onze hoofden als beveiliging op onze bagage proberen we doorheen het gesnurk van een dronkenman te slapen. Voor mij zonder resultaat.

Aangezien het ticketbureau nog niet open is en we geen tickets via de online machines kunnen kopen, stappen we zonder ticket de trein richting Kolding op. Er zijn geen zitplaatsen meer over,  maar een treinbediende is zo vriendelijk ons in het restaurant te laten plaatsnemen. En daar heb ik mijn eerste uurtje slaap.

In Kolding moeten we overstappen en in de volgende stop, Fredericia, moeten we nog eens een andere trein op. De rechtstreekse trein naar Aarhus is geschrapt… Maar we kunnen niet klagen: aangezien de conducteur in de eerste trein niet langskwam voor controle hebben we slechts de helft van onze rit betaald. En na zo’n reis zijn alle financiële meevallers meegenomen.

Het doet raar om mijn huidige thuishaven, Aarhus, terug te zien. Het leek alsof ik nooit zou thuiskomen. Maar ik ben er geraakt. Het beloofde een zotte reis te worden en de belofte is uitgekomen. Met dank aan Rui Gomes, Kristina Badurova en natuurlijk ook (al was het maar voor enkele dagen) Marije Smit.