Niet voor niets wordt dit corso ook wel 'het gezicht van de lente' genoemd. Deze bonte stoet luidt het begin van de lente in met praalwagens volledig uitgedost met tulpen, hyacinten en narcissen. Het corso bestaat, evenals vorige jaren, uit zo'n twintig praalwagens en meer dan dertig kleurig versierde luxewagens. De praalwagens worden ten slotte op zondag 22 april tentoongesteld in de Haarlemse binnenstad.

Deze 65ste editie van het Bloemencorso staat geheel in het tegen van Communicatie. Eerder kwamen al de thema's 'Beroemde Boeken', 'Reis door Europa' en 'Musical' aan bod.

Voor meer informatie over dit evenement: http://www.bloemencorso-bollenstreek.nl/

Luister hier naar een aflevering van Radio Plettenberg

Wouter Deprez brengt in acht afleveringen wekelijks een stukje Zuid-Afrika in de Vlaamse huiskamer. In Radio Plettenberg op Radio 1 horen we elke zondag het reisverslag van een bang mens in Zuid-Afrika. "Het programma gaat over de onrust en verwondering die het wildere en meer ongeregelde Zuid-Afrika veroorzaakt bij mij, een Europeaan in hart en nieren die blij was om in Europa een goed geregeld, risicoloos en beetje saai leven te kunnen leiden." 

West-Vlaming Wouter Deprez werd naar Zuid-Afrika meegesleurd door zijn vriendin, die daar aan ontwikkelingssamenwerking doet. Zij werkt voor de Sterreweg, een dagverblijf voor kinderen met een handicap, in de Township New Horizons. Ondertussen maakt Wouter unieke luisterradio. "Ik wist door vroegere bezoeken dat Zuid-Afrika bàrst van de verhalen, en ik wist ook dat ik die zou willen doorvertellen in één of andere vorm. De verhalen zijn vaak zeer emotioneel, en op radio kun je emoties heel goed overbrengen. Ik ben naar Radio 1 gestapt met de vraag of ik een programma voor hen kon maken."

Volgens Wouter verschilt de Zuid-Afrikaanse cultuur als dag en nacht van de Vlaamse. "De Zuid-Afrikaanse cultuur bestaat al niet, er zijn hier meer dan tien verschillende bevolkingsgroepen, Xhosa, Zulu, Coloureds, Afrikaners, en die hebben al allemaal een verschillende cultuur. Bovendien is de maatschappij en de geschiedenis zo verschillend dat het onbegonnen werk is om te gaan vergelijken."

Zijn Zuid-Afrikanen cultuurbarbaren? Samen met zijn gezin woont Wouter nu al enkele maanden in het dorp Plettenberg, een dorp in de buurt van Kaapstad. "Kaapstad is een heel culturele stad, maar waar wij wonen, gebeurt er haast niets. Om de twee maanden een Beatlescovergroep en dat is het. Maar cultuur is hier veel breder. Elke Xhosa die in Plettenberg woont, zal zo'n vijftig Xhosaliederen kunnen zingen, dus in die zin zijn Belgen dan weer cultuurbarbaren."

Radio 1 brengt nog twee afleveringen van Radio Plettenberg, daarna valt het doek over dit mooie project. Maar Wouter zal niet stilzitten. "Ik ben nog veel te veel van plan! Wat reizen, een paar beginnende komieken hier helpen, misschien een eigen voorstellinkje maken, schrijven aan een stuk voor volgend seizoen, ik wil graag nog meer radio maken, en natuurlijk uitrusten. Want Radio Plettenberg was hard en veel werk. Maar wel geweldig interessant." 

In ‘Urbanus zelf’ brengt Urbanus de beste stukken uit z’n carrière, weliswaar wat herwerkt en aangevuld met nieuwe grappen en nummers. Zo zijn ‘Bakske vol met stro’, ‘Madammen met een bondjas’ en een choco on te rocks, niet te missen in zijn Sportpaleisshow.

Het hele publiek kijkt uit naar een avond vol grappen en grollen, oftewel naar Urbanus zelf. Hij weet al bij het opkomen een gigantisch applaus op te wekken. Vanaf dat moment zit de sfeer er goed in. Met het nummer 'Kodazur' bracht hij het publiek direct een hit van formaat. Urbanus vulde zijn show aan met enkele nieuwe grappen. Ook hij laat de politiek niet aan zich voorbij gaan. Staatssecretaris Maggie De Block kan niet ontsnappen aan de humor van Urbanus.

Het hoogtepunt van het eerste deel was een ‘Urbanusdraaimolen’. Hier vinden we allerlei belangrijke figuren uit z’n shows en strips terug. Urbanus zelf vergat af en toe z’n draaimolen aan te steken, maar dat bracht enkel nog meer hilariteit met zich mee.

Het publiek kent duidelijk het werk van Urbanus door en door, want de meeste nummers worden uit volle borst meegezongen. Z’n sketches worden met smaak ontvangen, om het kortweg te zeggen, Urbanus gaat nergens in de mist. Of toch bijna nergens, af en toe komt er een verkeerde noot uit zijn gitaar. Maar volgens een toeschouwer heeft dit z'n charme en kan Urbanus daar mee wegkomen. En charme had het inderdaad, je neemt Urbanus niets kwalijk. Want hij bezorgde het publiek een denderende show. Maar er was ook plaats voor zijn iets serieuzere werk. Zo werd het muisstil bij het nummer 'Prachtig kindje', dit nummer schreef hij voor zijn kinderen.

'Urbanus zelf' verwent het publiek maar liefst drie uur. De show kan zowel jong als oud, Urbanusliefhebber of  -newbie bekoren. Met andere woorden, Urbanus is er voor iedereen! En ja, in ‘Urbanus zelf’ zien we Urbanus zelf. Het is dan ook normaal dat het publiek hem beloont met een gigantisch applaus.

Wil je Urbanus nog aan het werk zien? Dan kan dat, ‘Urbanus zelf’ loopt nog op 17, 22 en 23 december in het Sportpaleis in Antwerpen.

Van vrijdag tot en met zondag is het Belfort in Brugge the place-to-be voor elke chocoladeliefhebber. De stad is deze maand hoofdstad van de chocolade en doet deze titel alle eer aan. De hele maand is er Choc’in Brugge, met dit weekend Choco-Laté. Voor dit evenement, dat al toe is aan haar vierde editie, ontstond er een samenwerking tussen niemand minder dan Nicky Vankets en Dominique Persoone. Nicky Vankets ontwierp een jurk in chocolade naar het alom gekende Brugse Swaentje. “Ik stond in voor de technische ondersteuning”, zegt Persoone. Vankets zegt dan weer dat zonder die technische ondersteuning de jurk niet zou bestaan. Aan de jurk werd een hele poos gewerkt, het chocolade gedeelte nam drie dagen in beslag.
Op vrijdag zal miss België Justine Dejonckheere pronken in de jurk. Daarna kan je de creatie bezichtigen op de chocoladebeurs.

Kuna indianen

De combinatie van chocolade en mode is een van de blikvangers op het evenement. Maar er zijn ook nog de Kuna indianen. Zij stammen af van de Maya’s en komen uit Panama. Ze brengen ons de meest pure chocolade, op hun eigen manier bereid. De Kuna indianen brouwen een mengsel en drinken dit vier tot zes keer per dag. Eerst pellen ze de cacaoboon, waarna ze deze roosteren en malen. Vervolgens voegen ze er nog geplette bananen aan toe. De Kuna indianen zullen zelf aanwezig zijn op de beurs, waar je hun goddelijke drank kan proeven en kan leren bereiden.

 Goede doel

Niet enkel Nicky Vankets maar ook kunstenaar Freddy De Waele waagt zich in het chocoladegebeuren. De kunstenaar maakt een werk ‘Papegaaien’ en ‘Naakte katten’, dit natuurlijk in chocolade. Deze kun je voor één euro kapot slaan en kopen. Er zullen ook chocolade slaapkamers en woonkamers geveild worden voor het goede doel. En dat goede doel is niets minder dan 11.11.11.

Kinderen baas

Snoepgoed en kinderen, ze zullen altijd een speciale band hebben. En ook op Choco-Laté zullen ze aan hun trekken komen. Naast proeven van al dat lekkers, kunnen ze ook zelf in de rol van chocolatier kruipen, dit via leuke workshops. Wie alles aandurft, kan zelfs meewerken in de ‘zwartepietenschool’. Hier kunnen kinderen door allerlei proeven, het officiële hulpje van Sinterklaas worden!

Voor de kinderen die graag lezen is er nog het nieuwe jeugdboek van Marc De Bel, ‘Choco en lala’. Het verhaal gaat over twee muizen, Spikkel en Spekkie, die terecht komen in een chocolaterie. Daar komen de twee muisje vast te zitten in een koekjesdoos en begint hun verhaal vol avonturen.

Guinness book of records

En ja hoor, het evenement doet een worp naar een vermelding in het boek waar de je de meest unieke records in terug kan vinden, het Guinness book of records. De Brugse chocolatiers proberen dit weekend de grootste frietzak in chocolade te maken.

En wie graag chocolade uit de hemel ziet vallen, moet vrijdag 11 november om 12 uur aan het Belfort zijn, want dan is er de chocoladeworp.

Praktisch

Choco-Laté loopt van 11 tot 13 november in het
Belfort op de markt in Brugge.
Tickets kosten 12 euro voor volwassenen,
6 euro voor kinderen tussen 6 en 12 jaar.

Wie nu al zijn ticket wil bestellen,
kan dat via www.choco-late.be of bij In&Uit Brugge.

Het hoogtepunt van de lange bootrit is het lekker nietsdoen onder de fel brandende zonnestralen – al ben ik op het zonnedek de enige die in T-shirt en geïmproviseerde korte broek te vinden is. Ik heb er geen idee van of het nu ik is die al te veel in zomerstemming is, of de anderen die nog teveel in winterstemming zijn.

Maar goed, we komen uiteindelijk aan in Kiel waar de prijs voor de trein richting Aarhus veel te hoog ligt. Dus sporen we eerst naar Flensburg, het Noorden van Duitsland, om daar de verschillende mogelijkheden te bekijken. Maar talrijk zijn die niet. Om 5 voor 6 is de eerste trein.

En dus beslissen we om 2u30 om toch iets te slapen. Met onze hoofden als beveiliging op onze bagage proberen we doorheen het gesnurk van een dronkenman te slapen. Voor mij zonder resultaat.

Aangezien het ticketbureau nog niet open is en we geen tickets via de online machines kunnen kopen, stappen we zonder ticket de trein richting Kolding op. Er zijn geen zitplaatsen meer over,  maar een treinbediende is zo vriendelijk ons in het restaurant te laten plaatsnemen. En daar heb ik mijn eerste uurtje slaap.

In Kolding moeten we overstappen en in de volgende stop, Fredericia, moeten we nog eens een andere trein op. De rechtstreekse trein naar Aarhus is geschrapt… Maar we kunnen niet klagen: aangezien de conducteur in de eerste trein niet langskwam voor controle hebben we slechts de helft van onze rit betaald. En na zo’n reis zijn alle financiële meevallers meegenomen.

Het doet raar om mijn huidige thuishaven, Aarhus, terug te zien. Het leek alsof ik nooit zou thuiskomen. Maar ik ben er geraakt. Het beloofde een zotte reis te worden en de belofte is uitgekomen. Met dank aan Rui Gomes, Kristina Badurova en natuurlijk ook (al was het maar voor enkele dagen) Marije Smit.

En zo komt het dat we vol twijfels beslissen om vanavond voor bus nummer 1 te gaan en de rest van de afstand te wandelen. De mentaliteit in Klaipeda bevalt ons niet. Eén van de buschauffeurs rijdt mij intussen bijna aan met zijn spiegel, maar Rui kan mij nog net op tijd naar zich toetrekken. De bestuurder blijkt het allemaal normaal te vinden: bussen voor alles.

Door al het nutteloze heen en weer geloop en de overzetboot die pas 45 minuten later dan we in ons hoofd hadden vertrekt, zit Nida er niet meer in. Maar de wandeling door het heerlijk ruikende bos maakt veel goed. Wanneer we bijna de andere kant van het smalle eiland bereiken, kunnen we de frisse zeelucht ruiken.

Het strand is vergelijkbaar met het onze aan de Noordzee, al is het er heel wat rustiger. Het is er ook helemaal niet uitgebaat. Onze voeten maken kennis met de zandkorrels en die blijken één groot mysterie te zijn. Het zand maakt vreemd piepende geluiden… Alle tips in verband met mogelijke veroorzakers zijn meer dan welkom!

Het moment is aangebroken om de uitdaging van bus nummer 1 aan te gaan. We verlaten de bus veel te vroeg, waardoor we na meer dan een halfuur wandelen nog steeds geen resultaat hebben. Ten einde raad slaan we een zijbaantje in. We wandelen in de goede richting. Maar wat ben je ermee als de haven op het uiteinde van de stad ligt? In de bocht van een straat zien we voor het eerst mensen. Mét een auto: onze laatste hoop…

De haven zou op minstens 7 kilometer liggen. Wanneer de vriendelijke Litouwers ons echter een taxi willen bellen, beseffen we dat we geen Litouwse munten meer hebben. En de bankautomaten hebben we intussen al lang achter ons gelaten. Na wat gediscussieer brengt een jongeman ons naar de haven. De rit duurt welgeteld 16 minuten. Maar eum, we wandelden in de juiste richting…

We bedanken de jongeman met het enige wat we hem kunnen geven: een fles rode wijn. Het zou ons enige hoogtepunt van de 23 uur durende bootrit naar Kiel worden. Maar wat dan ook: we hebben de boot tenminste gehaald!

We eten er onder andere Kibinai, een gebak met kip en allerhande groenten in. Ook al aangeraden door onze plaatselijke gids. Ze heeft alle aanraders mooi op een briefje geschreven, want vandaag vliegt ze terug naar Aarhus. Wij zullen haar over drie dagen weer vergezellen.

Terug in Vilnius nemen we de trein naar Klaipeda. Het is de derde grootste stad van Litouwen en ligt aan de Baltische zee, volledig aan de andere kant van Litouwen dus. Om 10 over 10 hebben we de 5 uur durende rit uigezeten en uitgezweet.

Op de banken van de trein zit je met 4 naast elkaar gepropt en aangezien de laatste sneeuw nog maar 2 weken geleden viel, zijn de ramen nog vast gesleuteld. De warmte van de laatste week heeft zich echter in de wagons genesteld. De ‘frisse’ zweetgeur van mijn buurman doet ook al niet veel goed aan mijn meer en meer opkomende hoofdpijn.

De bevrijding uit het stinkkot geeft dan ook vleugels. Nu nog een jeugdherberg vinden. Twee dagen geleden was er nog één vrij, maar aangezien onze trip nog niet vaststond, hadden we nog niet gereserveerd. En dat had ons zowaar een slaapplaats gekost. “Sorry, nog 2 bedden vrij.” Onze vermoeide ogen smeken de uitbaatster die uiteindelijk een derde plooibedje bijplaatst. De laatste mogelijkheid. Oef, slapen! Maar veel slapen doe je niet als Spanjaarden hun avondkuren bovenhalen…

Bij één voet uit de bus weet ik het al: in Vilnius zal het heel wat warmer zijn dan in de vorige steden. Voor het eerst zal ik in T-shirt rondwandelen en zelfs stiekem mijn short missen.

Justina, mijn Litouwse klasgenote, staat ons op te wachten. Haar vader toert ons (tijdens zijn werkuren) vluchtig rond in het oude gedeelte van de hoofdstad van Litouwen. Daarna brengt hij ons naar de beste jeugdherberg die we ons maar hadden kunnen indenken: Justina’s huis.

Op 5 minuten van de hoofdstad ligt de prachtige woning ietsje hogerop en van alle drukte verwijderd. Gewoon ongelofelijk. Met 3 buren delen ze een vijver, wat niet te vergelijken valt met wat wij een vijver noemen. In onze termen is Justina’s vijver een meer.

Justina voorziet voor ieder van ons een bed. Ze laat ons proeven van een typische Litouwse soep: ‘šaltibarščiai’. De soep is roze van kleur en koud. Het wordt gegeten met een gekookte aardappel en is – eerlijk is eerlijk – heerlijk.

Daarna gidst Justina ons van de ene belangrijke plaats naar de andere, met telkens de nodige uitleg. Je kan nog zoveel toeristische brochures hebben, er gaat niets boven de uitleg van een plaatselijke inwoner.

Ze brengt ons naar een hoger gelegen punt waar je ongezien alcohol kunt drinken (wat verboden is op openbare plaatsen in Litouwen). En dus genieten we via een doorgeefsysteem van 4 verschillende plaatselijke bieren, terwijl de rode bol van de zon achter de hoogbouw van het nieuwere gedeelte verdwijnt. Raar maar waar: we ontmoeten er voor de zoveelste keer Portugezen.

Samen met hen eindigen we in een bar die vol hangt met kartonnen onderzetterjes waarop het teken van allerhande bieren staat. Na ‘kepta duona’, in olie gebakken broodreepjes, wordt het tijd om ons koninginnebed uit te testen.